‘Obama, maak werk van homorechten'

Onder het motto ‘onafhankelijk en vrij maar niet over de partij’ verschijnen regelmatig columns op pvda.nl. Dit keer die van Kirsten Verdel. Het is volgens haar tijd dat Obama werk maakt van de gelijke positie van homoseksuelen in het leger. ‘Het wordt tijd voor Obama om gas te geven, geen smoesjes meer.’

‘Luitenant Dan Choi is misschien wel een van de meest bekende veteranen van de oorlog in Irak. Afgestudeerd aan het prestigieuze West Point in 2003 werd hij al snel naar Irak uitgezonden. Choi is vloeiend in Arabisch en wist mede daardoor hoog oplopende ruzies te sussen en mensenlevens te redden. Ondanks zijn goede werk en de steun in een petitie van meer dan 160.000 mensen, werd Choi enkele weken geleden ontslagen. Waarom? Omdat hij publiekelijk bekend had gemaakt dat hij homoseksueel is.

Choi deed dat in maart, in de ‘Rachel Maddow Show’ op MSNBC. In mei kreeg hij vervolgens een brief waarin stond dat hij zou worden ontslagen omdat hij ‘publiekelijk had toegegeven’ dat hij homoseksueel was. ‘Volgens de wet valt dit onder homoseksueel gedrag…. Je acties beïnvloeden de goede orde en discipline van de New York Army National Guard’.

Het is in de Verenigde Staten toegestaan om als homoseksueel in het leger te dienen, zolang je dit maar geheim houdt. Dit ‘Don’t Ask Don’t Tell’ beleid is in het leven geroepen onder het presidentschap van Bill Clinton. Clinton had in zijn campagne voor het presidentschap in 1992 nog een heel ander doel voor ogen; namelijk om het verbod op homo’s in het leger dat toen gold volledig ongedaan te maken. Dit stuitte echter op enorm veel verzet in het Congres.

Clintons tegenstanders wezen voortdurend op twee rapporten, die aangaven dat het opheffen van het verbod een ‘veiligheidsrisico’ zou betekenen en dat ‘de samenhang en moraal in gevechtsunits omlaag zou gaan’. Daar bovenop kwam nog een generaal die liet weten dat ‘de meeste homo- en biseksuele mensen pedofielen zijn, die er een destructieve en immorele levensstijl op nahouden.’

De afgelopen vijftien jaar was er af en toe protest tegen de discriminerende maatregel, maar de homobeweging kreeg nooit echt voet aan de grond in de media. Dat is sinds de actie van Dan Choi veranderd. Zijn actie bij Rachel Maddow was heel bewust gepland: president Obama had immers in zijn campagne beloofd om een einde te maken aan Don’t Ask Don’t Tell, maar twee maanden na diens inauguratie was er nog niets gebeurd. Obama verdedigde zich door te zeggen dat hij druk was met het redden van de economie, in de hoop dat de homobeweging de druk weer van de ketel zou halen. Dat gebeurde niet. In de afgelopen maanden nam die druk juist alleen maar toe, mede omdat Dan Choi inmiddels formeel met zijn ontslag werd geconfronteerd. Obama’s meest recente verdediging is dat hij rustig de tijd wil nemen om het DADT-beleid in een keer goed en permanent van tafel te krijgen. Hij moet immers wel een meerderheid in het Congres vinden voor het besluit.

Maar ook met dat argument is de homobeweging niet tevreden. En terecht. Want zelfs als Obama de tijd wil nemen om het goed te doen, dan nog betekent dat niet dat Dan Choi en anderen (12.500 sinds 1994!) die hun homoseksualiteit aan anderen bekend maken uit het leger ontslagen zouden moeten worden. Obama kan dat soort ontslagen namelijk op twee manieren tegenhouden. Ten eerste kan hij het ontslag tegenhouden van mensen waarvan hij meent dat ze essentieel zijn voor het waarborgen van de nationale veiligheid. Ten tweede kan hij gebruik maken van een juridische maas in de wet: Volgens de DATD-regelgeving moet het leger iedereen ontslaan waarvan men uitvindt dat ze homoseksueel of lesbisch zijn. Maar er staat niet in de wet dat het leger dit moet vaststellen. Obama kan verordenen dat het leger stopt met het onderzoeken van de seksuele voorkeuren van mensen in militaire dienst. Hij heeft dit echter niet gedaan.

Sinds kort hebben de Democraten een ‘filibusterproof’ meerderheid in de Senaat. Het Congres is nu volledig Democratisch. Het wordt tijd voor Obama om gas te geven, geen smoesjes meer. Soms zijn de VS ons mijlenver vooruit als het gaat om progressieve politiek. Soms lopen ze decennia op ons achter, zoals hiermee. Wat dat betreft hebben we in Nederland genoeg om trots op te zijn.’

Kirsten Verdel